28 August 2016

Malaysian Indians Need Solutions Not Rhetoric

Having suffered the worst institutional racial discrimination for the past half-century, Malaysian Indians, took it to the streets on 25 November 2007 prompting the monumental lost of two-thirds majority for the ruling coalition, UMNO/BN in 2008.

Indians who form a formidable force in almost 67 out of 222 (about 30%) parliamentary constituencies handed 5-1 states in the peninsular on a silver platter to PR.

While UMNO/BN soon recovered from living in denial and dared to face the painful truth and admit openly that it has indeed severely marginalized the Indians, PR shockingly chose to tread the path of political arrogance with their new-found victory.

Obviously the signal sent out by the minority Indians in particular which was deeply embedded in frustration over the political maladies and a yearning for a truly democratic politics defined by justice and equality has been underestimated by the ‘new kids on the block’. Hindraf’s uprisal may be new, but the cause of the uprisal is not.

It is an accumulated result of five decades of suppression, oppression, marginalization and discrimination of a minority community by the all powerful racist government. After 25 November 2007, the truth that Indians are the worst marginalized and discriminated minority group in the country has become an open secret. Thanks to Hindraf for its guts in bringing the facts to light, against all odds!

Nevertheless, while the pulse of the grass-root Indians had changed, that of the politicians had not.  This is truly the case of PR politicians! Although UMNO/BN has not changed its fundamental racist politics as it can never and never will, it at least has the political intelligence to admit the truth and pretend to address the issues!

The PM’s ‘Nambikei’ pomises, Mega Ponggal festival defeating its purpose, the many cheap handouts and mainstream media manipulation have all been clearly engineered towards creating a false impression that they are trying their best (forever) to correct their past wrongs on Indians!

But what has PR been doing this five years for the Indians? While UMNO/BN’s strategy is a lot of rhetoric embedded in little action, PR’s strategy has been mere rhetoric embedded in no action! Anwar must come to his senses and understand that gone are the days when Indians can be promised the sun and the moon and given none!

His grandiloquence of ‘Anak Melayu anak saya, anak Cina anak saya, anak India anak saya’ is not going to save his political career this time around, as far as Indians are concerned!  His mere rhetoric and no conviction and commitment on the Indian issues has caused Hindraf to swallow the bitter pills and reveal the truth to the public to judge it fair-and-square.

Waytha Moorthy’s 21 days of hunger strike opened many hearts and minds on the predicament suffered by Hindraf in getting justice for the Indian poor, caught between a hawk and a buzzard. The strong Indian grassroots rallying round Hindraf questioning PR’s refusal to endorse its blueprint became indispensable.
 
Hence, having been corned after five years of pretending to be multiracial and no commitment to help the Indian poor, quite philanthropically, transcending their so called ‘multiracial’ ideology which the marriage of convenience is fundamentally lacking, DAP showcased its breathtaking passion and compassion in uplifting the Indian poor. How noble indeed, albeit too close to the election!

From Kampung Buah Pala to the recent so called ‘Gelang Patah Declaration’ it has been nothing more than mere rhetoric on the part of PR. 110,000 land titles in 349 Rancangan Kampung Tersusun for Malay Muslims, 102,000 land titles in 134 Chinese New Villages, 10 acres of land to each and every Orang Asli in Perak, 1,000 acres of land and RM100 million for pig farming in Sepang Selangor and more than 607 (Chinese) New Villages nationwide with 1.2 million villagers... and many more!

Tamil schools are running in cabins and cowshed like buildings from colonial era, but, alas! The other communities need help first! Hundreds of Indian students with clean sweep of 10As are not offered places at the universities every year, but, alas! PR can only do a toothless round table talk at the parliament lobby as a debate in parliament on the Indian students’ educational plight is racism and not multiracial!

For the minority Indian votes, it is sufficient to make some noise here and there, give out some cheap hampers to a few, pose in the media with mock cheques every now and then … That is enough to scrape through the five years without any true political conviction and commitment to address their plights!

Endless meetings after meetings with Hindraf just to drag their feet, meaningless press statements after statements, countless attacks on Hindraf and the Indian poor calling them heinous names, undue demands for Indian votes as their God given right, appalling media manipulation of Hindraf as a racist organization (very cleverly concealing their own dirty racist politics) and the list goes on….. this is what PR has been doing the past five years!

While UMNO/BN can be congratulated for their skills in shedding crocodile tears for the Indian community, what to say about PR of their total omission of Indian issues this last five years? That they’ve been truly multiracial and non-racist towards Indians?

Mere rhetoric, rhetoric, rhetoric and more rhetoric! Enough is enough, the Indians are fed-up! The Indian poor need amicable solutions and not mere rhetoric from PR!

15 August 2016

ஜன கண மன


இந்திய நாட்டுப்பண். வங்காள மொழியில் இரவீந்திரநாத் தாகூர் இயற்றியது. இந்தக் கீதத்தை முழுவதாகப் பாடுவதற்கு 52 விநாடிகள் பிடிக்கும். 
தாகூர் இதை எழுதிய காலத்தில் வங்கப் பிரிவினை அமலில் இருந்தது. அந்த வலியோடு இப்பாடலை இயற்றினார். ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலம் வரை 'God save the queen' என்கிற பாடலைத் தான் பாடிக் கொண்டு இருந்தார்கள்.

ஜன கண மன அதிநாயக செய கே
பாரத பாக்கிய விதாதா
பஞ்சாப சிந்து குசராத்த மராட்டா
திராவிட உத்கல வங்கா
விந்திய இமாச்சல யமுனா கங்கா
உச்சல சலதி தரங்கா
தவ சுப நாமே சாகே
தவ சுப ஆசிச மாகே
காகே தவ செய காதா
ஜன கண மங்கள தாயக செயகே
பாரத பாக்கிய விதாதா
செய கே, செய கே, செய கே
செய செய செய, செய கே

1911-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 27-ஆம் தேதி முதன்முதலாக கல்கத்தா நகரில் இந்தியத் தேசிய காங்கிரஸ் மாநாடு நடந்தது. அப்போது இந்தப் பாடல் பாடப் பட்டது. தாகூரின் உறவினரான சரளாதேவி சௌதுராணி இந்தப் பாடலைப் பாடினார்.

இந்தப் பாடலைப் பாடியவாறே விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் போராட்டங்கள் நடத்தினார்கள். அதனால் இந்தப் பாடலைப் பாடுவதற்கு ஆங்கிலேய அரசாங்கம் தடை விதித்தது. 

இந்தப் பாடலை 1919-இல் ஜேம்ஸ் கசின்ஸ் எனும் ஐரிஷ் கவிஞர் ஆந்திராவில் பாடினார். அதைத் தொடர்ந்து அங்கே இருந்தவர்கள் பிரார்த்தனைப் பாடலாகப் பாட... தாகூர் அந்த பாடலைத் தானே ஆங்கிலத்தில் "The Morning song of India " என்று மொழிபெயர்த்து இசையும் அமைத்தார் .

1943-இல் ஜன கண மன... நேதாஜி உருவாக்கிய இந்திய தேசியப் படையின் தேசியப் பாடலானது. 1950-ஆம் வருடம் ஜனவரி 24 தேதி இப்பாடல் இந்தியாவின் தேசிய கீதமாக ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்டது. இன்று அப்பாடல் நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்தும் கம்பீரமாக... தேச பக்தியின் அடையாளமாக... உயர்ந்து நிற்கிறது.

’என் பொன் வங்கமே’ என்கிற பொருளில் தாகூர் எழுதிய மற்றும் ஒரு பாடல் ’அமர் சோனா பங்களா’... 1971-இல் வங்காள தேசத்தின் தேசிய கீதமானது.




1950-ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் ’ஜன கன மண' இந்தியாவின் தேசிய கீதமாகவும்...’ வந்தே மாதரம்' தேசியப் பாடலாகவும்... இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவர் டாக்டர் இராஜேந்திர பிரசாத்தால் அறிவிக்கப் பட்டது. (தொகுப்பு: மலாக்கா முத்துக்கிருஷ்ணன் -*தமிழ் முத்துகள்*-)

14 August 2016

கூவாமல் கூவும் கோகிலம்

Koovamal Koovum Kokilam

கூவாமல் கூவும் கோகிலம் – பொன்
கொண்டாடும் காதல் கோமளம்
யாரும் காணாமல் நாம் பாடும் கீதமே
கலைமேவும் தமிழ் கூறும் நல் வேதமே (கூவாமல்)
.
கண் மீதில் பாவை போல் சேர்ந்து நின்றாலே
காதல் எல்லை பேதமில்லை - அன்பு
தேனோடும் நீரோடை நாமே
யாரும் கண்டாலும் நாம் பாடும் கீதமே
என்னாளும் அழியாது என் ஜீவனே
.
கண்ணாடி போலே எண்ணங்கள் யாவும்
பார்வையிலே இங்கு காணுகின்றேன் அன்பே
வார்த்தைகள் ஏனோ
வீணையின் நாதம் மேவும் சங்கீதம்
நாள்தோறும் நாம் காணும் ஆனந்த இசையாகும்

இன்ப வேளை நமது வாழ்வை
யாரும் கண்டாலும் நாம் பாடும் கீதமே
எந்நாளும் அழியாது என் ஜீவனே
.
இந்நேரம் ஊரில் என்னென்ன கோலமோ
மணமகனோ இங்கே மணமகளோ அங்கே
வேடிக்கை ஆனதே
மணமகள் இங்கே மணமகன் அங்கே
நாம் காணும் ஆனந்தம் தாய் தந்தை அறிவாரோ?

இன்ப வேளை நமது வாழ்வை
யாரும் கண்டாலும் நாம் பாடும் கீதமே
எந்நாளும் அழியாது என் ஜீவனே (கூவாமல்)


பாடலின் யூடியூப் முகவரி.....

https://youtu.be/EJNnLfl7T0E


திரைப்படம்: வைரமாலை
ஆண்டு: 1954
பாடியோர்: எம். எல். வசந்தகுமாரி, திருச்சி லோகநாதன்; 
இயற்றியவர்: கண்ணதாசன்; 
இசை: விஸ்வநாதன் - ராமமூர்த்தி; 
நடிப்பு: மனோகர், பத்மினி. 

13 August 2016

அர்ச்சனா செல்லத்துரை

டென்மார்க் நாட்டின் முதலாவது தமிழ்ப் பெண் துணை விமானி

இலங்கை வல்லையைச் சேர்ந்த தமிழ்ப்பெண் அர்ச்சனா செல்லத்துரை. டென்மார்க்கில் வாழ்ந்து வருகின்றார். இப்போது இவர் டென்மார்க் நாட்டின் முதலாவது தமிழ்ப் பெண் துணை விமானியாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளார். 


ஆஸ்திரியா நாட்டில் அதற்கான சிறப்புப் பயிற்சிகளைப் பெற்றவர். அடுத்து போயிங், ஏர் பஸ் விமானங்களை ஓட்டுவதற்கான பயிற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறார்.

டென்மார்க்கில் ஆசிரியர் பயிற்சி முடித்தவர். Danish மொழி ஆசிரியை. விமானியாகும் ஆசையில் அமெரிக்கா சென்றார். அங்கே மியாமி டீன் இண்டர்நேசனல் விமானிகள் கல்லூரியில் படித்தார். 




இறுதிச் சோதனையின் போது... விமானத்தைத் தனி ஒருவராக அமெரிக்கா மியாமி விமான நிலையத்தில் இருந்து அட்லாண்டிக் பெருங்கடல் வழியாக ஆறு மணி நேரம் பறந்து காட்ட வேண்டும். 

அதே சமயத்தில் பாரிஸ், பெர்லின், கோப்பன்ஹெகன் மூன்று விமான நிலையங்களில் விமானத்தை இறக்கியும் ஏற்றியும் காட்ட வேண்டும். அதன் பின்னர் தான் விமானிச் சான்றிதழ் வழங்குவார்கள்.



இப்போது Commercial Pilot Licence மற்றும் Multi IFR Rating விமானிப் பயிற்சியை Diamond Flight Academy Scandinavia-இல் மேற்கொண்டு வருகிறார்.

அமெரிக்காவில் இவர் AFF விமானிகள் உரிமத்தைப் பெற்றார். இருந்தாலும் அதை ஐரோப்பாவில் பயன்படுத்த வேண்டுமானால் ஐரோப்பாவிற்கான EASA விமானிகள் உரிமமாக மாற்ற வேண்டும். இதற்காக டென்மார்க் விமானக் கல்லூரியில் படித்து 14 சோதனைகள் எடுத்தார்.

பின்னர் சுவீடன் நாட்டின் Diamond Flight Academy கல்லூரியில் சேர்ந்து தனியாக விமானங்களை ஓட்டினார். ஐரோப்பிய விமானச் சட்டங்களுக்கு ஏற்றவாறு தன்னுடைய உரிமத்தை மாற்றிக் கொண்டார். 




இன்னும் ஒரு செய்தி. இவர் ஒரு சிறந்த திரைப்படப் பின்னணி பாடகியும் ஆவார். ’உயிர்வரை இனித்தாய்’ திரைப்படத்தில் ’என் நெஞ்சே என்னைத் தாண்டி நடக்கின்றதே’... எனும் புகழ்பெற்ற பாடலைப் பாடியவர். 

சங்கீதம், வயலின், புல்லாங்குழல் போன்ற இசைக் கருவிகளை முறைப்படி கற்றவர். பரத நாட்டியம் கற்று அரங்கேற்றம் செய்தவர். 
 
பூமியில் இருப்பதும் வானத்தில் பறப்பதும் அவரவர் எண்ணங்கள்... நெஞ்சினில் துணிவு இருந்தால் நிலவுக்கும் போய் வரலாம்...

Archana Sellathurai becomes first Tamil woman to become Co-Pilot in Denmark
https://youtu.be/xJAA2tCIdzk

12 August 2016

மலேசியத் தமிழர்களே சிந்தியுங்கள்

மலேசியச் சீனர்களைப் போல சிந்தியுங்கள்...

மலேசியா பல்லினத்தவர்கள் வாழும் நாடு. மலாயர், சீனர், தமிழர் (இந்தியர்) பெரிய இனத்தவர்கள். ஒவ்வோர் இனத்தாருக்கும் இந்த நாட்டில் தனிப்பட்ட அரசு உரிமைகள் உள்ளன. அந்த அரசு உரிமைகளை முறையாகப் பெற்றுக் கொள்ள... மலாய், சீன இனங்களைச் சார்ந்தவர்கள் மிகக் கவனமாகவும்... விழிப்பாகவும்... துணிவாகவும்... துடிப்பாகவும்... தொலைநோக்காகவும் செயல் படுகின்றனர்.

மலாயரும் சீனரும் அவர்களின் தாய்மொழியை விட்டுக் கொடுப்பது இல்லை...
மலாயரும் சீனரும் அவர்களின் இனத்தை விட்டுக் கொடுப்பது இல்லை...
மலாயரும் சீனரும் அவர்களின் கலை, பண்பாட்டு, சமய, இலக்கிய மரபுகளையும் விழுமியங்களையும் விட்டுக் கொடுப்பது இல்லை...
மலாயரும் சீனரும் அவர்களின் பள்ளிகளை விட்டுக் கொடுப்பது இல்லை...
மலாயரும் சீனரும் அவர்களின் எந்தவொரு உரிமைகளையும் விட்டுக் கொடுப்பது இல்லை...


ஆனால் நமது தமிழர்கள் மட்டும்...
தாய்மொழி
தமிழ் இனம்
கலை, பண்பாட்டு, சமய, இலக்கிய மரபுகள்
தமிழ்ப்பள்ளிகள்
தமிழ்க்கல்வி
இந்த உரிமைகளை...

எதையும் தற்காப்பது இல்லை... பேணுவதும் இல்லை...
இவற்றைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திப்பதும் இல்லை...

இவற்றின் தனித் தன்மைகளைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள எண்ணுவதும் இல்லை...

எடுத்துக்காட்டுகள்

1) அறிவியல் கணிதப் பாடங்களைத் தாய்மொழியிலும் கற்பிக்க மலாயரும் சீனரும் முடிவெடுத்து முனைப்புக் காட்டுகின்றனர்... ஆனால் தமிழன் மட்டும் தாய்மொழிக் கல்வியையே தட்டிக் கழிக்கிறான்...

2) மலாயரும், சீனரும் தங்களின் மொழிவழிப் பள்ளிகளுக்கே முதலிடம் கொடுக்கிறார்கள்... ஆனால் தமிழன் மட்டும் தமிழ்ப்பள்ளியைத் தட்டிக் கழித்து தேசியப் பள்ளியையும் சீனப் பள்ளியையும் நாடி ஓடுகிறான்...

3) மலாயரும் சீனரும் தங்களின் மரபுவழி கலை, பண்பாட்டு, இலக்கிய வளர்ச்சிக்குப் அரும் பங்காற்றுகிறார்கள்... மலேசியத் தமிழன் மட்டும் தன்னுடைய இந்த மண்ணின் கலை, பண்பாட்டு, இலக்கிய வளர்ச்சிகளைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை... பறந்து வரும் கூத்தாடிகளைக் கை எடுத்து கும்பிடுகிறான்...

4) மலாயரும் சீனரும் தங்களுடைய பள்ளிகள் இந்த நாட்டில் நிலைத்து இருப்பதற்கு மிகத் தீவிரமாகச் சிந்தித்துச் செயல் படுகின்றனர். ஆனால், தமிழன் மட்டும் தன்னுடைய சொந்தத் தமிழ்ப் பள்ளியை இணைக்கலாமா வேண்டாமா... வாவாசான் பள்ளியாக மாற்றலாமா... ஏன் அந்த வம்பு ஒரேயடியாக மூடியே விடலாமா என்று ரூம் போட்டு யோசிக்கிறான்...

5) மலாயரும் சீனரும் அரசு சார்பற்ற அமைப்புகள் வழி தங்கள் தாய்மொழிக் கல்வியைப் பற்றி ஆழமான ஆய்வுகளை நடத்துகின்றனர். முறையாக அரசாங்கத்தின் கவனத்திற்குக் கொண்டு சொல்கின்றனர்... ஏற்ற தீர்வுகளைக் காண்கின்றனர். தமிழருக்கோ உருப்படியாக எந்த ஓர் அமைப்பும் இல்லை. அப்படியே எதாவது ஓர் தமிழ் அமைப்பு ஆய்வு நடத்தி அறிவிப்பு செய்தால்... அம்புட்டுதான்... மொழிவெறி இனவெறி எனத் தமிழனே தமிழனைக் குற்றம் சாற்றுகிறான்..

தமிழனுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி இந்த இழிந்த குணம்...
தமிழனிடம் மட்டும் ஏன் இப்படி முட்டாள்தனம்...
தமிழனிடம் மட்டும் ஏன் இப்படி தன்னம்பிக்கையின்மை...
தமிழனிடம் மட்டும் ஏன் இப்படி தொலைநோக்கின்மை...

இந்த நாட்டில் இனிவரும் காலத்தில் மலேசியத் தமிழ் மக்கள் நலமாகவும் நன்றாகவும் வாழ வேண்டும் என்றால்... சீனர்களைப் போல சிந்திக்க வேண்டும் செயலாற்ற வேண்டும்...

ஏன் என்றால்... சீனர்களும் தமிழர்களும் பூமிபுத்திராக்கள் அல்லர்... சீனர்களும் தமிழர்களும் இந்த நாட்டின் குடியுரிமை பெற்ற குடிமக்கள். அதனால் தமிழர்கள் பூமிபுத்திராக்களைப் போல சிந்திப்பதைவிட சீனர்களைப் போல சிந்திப்பதே நல்லது... நலமானது... பாதுகாப்பானது...

சீனர்கள் தங்களின் குடியுரிமையையும்... அரசியலமைப்பு உரிமைகளையும் தற்காத்துக் கொள்ள எப்படி எல்லாம் சிந்திக்கிறார்கள்... செயல்படுகிறார்கள் என்று பார்த்தாவது தமிழர்கள் விழிப்புணர்வு பெற வேண்டும்...

உரிமைகளைப் பாதுகாக்க சீனர்கள் மிகவும் கவனமாக இருக்கிறார்கள்... ஒன்றுபட்டு குரல் எழுப்புகிறார்கள்... உயிரைக் கொடுத்துப் போராடுகிறார்கள்... மலேசியத் தமிழர்கள் சிந்திக்க வேண்டும்... முத்தண்ணா

1) சீனப்பள்ளிகள் நிலைத்து இருக்க வேண்டும். (தமிழ்ப்பள்ளி நிலைத்து இருக்க வேண்டும் எனும் அக்கறை பெரும்பாலான தமிழர்களுக்கு இல்லை)

2) மூடப்படும் சீனப்பள்ளிகளின் உரிமத்தைப் (லைசன்சு) பயன்படுத்தி வேறோர் இடத்தில் புதிய பள்ளியைத் திறக்க வேண்டும்.

3) சீனப்பள்ளிகள் பகுதி உதவி பெறும் (பந்துவான் மோடால்) பள்ளிகளாகவே இருந்துவிட வேண்டும். (தமிழ்ப்பள்ளிகள் அரசுப்பள்ளிகளாக மாறவேண்டும் என்று தமிழர்கள் குரல் கொடுக்கிறார்கள்)

4) தொலைநோக்குப் பள்ளியை (வாவாசான் பள்ளி) சீனர்கள் வரவேற்கவில்லை. (தமிழ்ப்பள்ளிகள் தொலைநோக்குப் பள்ளிகளாக இணைக்கப்பட வேண்டும் என தமிழர்கள் ஆசைப் படுகிறார்கள்)

5) அறிவியல் – கணிதப் பாடங்களை ஆங்கிலம் சீனம் ஆகிய இருமொழிகளில் கற்பிக்க சீனர்கள் தக்க ஏற்பாடுகளைச் செய்து விட்டனர். (தமிழர்கள் இன்னும் கூட்டம் போட்டு... ரூம் போட்டு சிந்தியோ சிந்தி என்று மூளையைக் கசக்கிச் சிந்திக்கிறார்கள்)

6) சீனர்களின் மளிகைக் கடை தொடங்கி பெரிய வணிக நிறுவனங்கள் வரையில் சீனமொழிக்கு முதலிடம் தருகின்றன. (தமிழர்கள் மலாயையும் ஆங்கிலத்தையும் மட்டுமே நம்பிப் பிழைத்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்)

7) எவ்வளவு வசதி வந்தாலும் எந்த ஒரு சீனரும் தன்னுடைய தாய்மொழியையும் பள்ளியையும் மட்டும் விட்டுக் கொடுப்பதே இல்லை. (தமிழனுக்குக் கொஞ்சம் காசு பணம் சேர்ந்து விட்டால் அவன் முதலில் ஒதுக்கித் தள்ளுவது தமிழையும் தமிழ்ப்பள்ளியையும் தான்)

8) ஒரு துண்டு அறிக்கை எழுதுவதாக இருந்தாலும் சீனர்கள் தங்கள் தாய்மொழியில்தான் எழுதுகிறார்கள். (தமிழன் ஒரு மாநாடே நடத்தினால் மேடையில் நாலைந்து தமிழ் எழுத்துகள் மட்டும் இருக்கும்)

மலேசியத் தமிழர்களின் இத்தனைக் கோளாறுகளுக்கும் குளறுபடிகளுக்கும் அடிப்படைக் காரணங்கள் தான் என்ன...

இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய பொறுப்பைத் தமிழ் முத்துகள்... தமிழ் பூக்கள் அன்பர்களிடம் விட்டு விடுகின்றேன். அன்பர்களே.. தவறாமல் மறுமொழி கூறுங்கள். -முத்தண்ணா